Wojna Polsko-Ruska

Wojna polsko- rosyjska z początku XX wieku w swojej końcówce nacechowana była głównie zwycięstwami armii polskiej. Wojska radziecki odstąpiły od szturmu na Lwów i skierowały się w kierunku Warszawy. W dniach 16-18 sierpnia wojska polskie rozpoczęły kontrofensywę w kierunku Wieprza, gdzie dokonano rozbicia sowieckiego Frontu Zachodniego. Front Środkowy dowodzony przez naczelnika polskich sił zbrojnych Józefa Piłsudzkiego ruszył 20 sierpnia 1920 roku w pościg za armią sowiecką na północ od Bugu. 12 października 1920 roku doszło do zwycięskiej dla Polski bitwy niemieńskiej, w wyniku której wojska polskie wkroczyły ponownie do Mińska. 12 października delegacje sejmu polskiego i polskiego rządu oraz rządu Rosyjskiej Federacji Socjalistycznej Republiki Radzieckiej zawarły zawieszenie broni. Zawieszenie to weszło w życie 18 października 1920 roku. Natomiast później, bo 18 marca 1921 roku został podpisany traktat pokojowy. Podpisano go w Rydze, a przewidywał on wytyczenie granicy polsko-sowieckiej.

Jedną z najsłynniejszych bitem wojny polsko-ruskiej prowadzonej w latach 1919-1920 była tzw. bitwa warszawska. Bitwa warszawska rozpoczęła się 13 sierpnia 1920 roku od gwałtownego natarcia sił radzieckich. Rosyjskie dywizje, czyli Armia Łazarewicza i Armia Sołłohuba, po wielokilometrowym marszu przystąpiły do ataku. Zaatakowały w miejscowości Radzymin, gdzie przełamana została obrona wojska polskiego. !4 sierpnia rozpoczęły się bezpośrednie walki na przedmieściach Warszawy, a mianowicie wzdłuż wschodnich i południowo-wschodnich umocnień. Wojska rosyjskie niespodziewanie napotkały silny opór ze strony polskich sił i dlatego też wojska radzieckie nie odniosły w tej bitwie znaczących sukcesów. 16 sierpnia 1920 roku rozpoczęło się kontruderzenie polskich sił zbrojnych. Do ataku przystąpiła armia generała Władysława Sikorskiego powracająca z frontu południowo-wschodniego. 17 sierpnia 1920 roku polskie siły zbrojne z powodzeniem odparły atak nieprzyjaciele i umocniły swoje pozycje na linii Biała Podlaska – Mińsk Mazowiecki.

Wojska sowieckie pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego uderzyły na Warszawę. Z kolei na froncie południowo zachodnim Aleksander Jegarow rozpoczął uderzenie na Lwów. Obrona tego miasta prowadzona była przez trzy dywizje armii polskiej i armię ukraińską, na czele której stał generał Mychajło Omelianowicz-Pawlenko. Szczególnie spektakularna i godna podziwu była jednak obrona Lwowa stawiana przez jego mieszkańców, którzy z poświęceniem i uporem bronili swego ukochanego miasta przed atakiem armii sowieckiej. Szczególnie ważna była bitwa pod Zadwórzem, do której doszło 17 sierpnia 1920 roku. W bitwie tej wojska złożone głównie z mieszkańców Lwowa stawiły czoła sowieckiej dywizji konnej. W wyniku tej bitwy zginęli niemal wszyscy ochotnicy biorący w niej udział, dlatego też jest ona porównywana do słynnej bitwy w wąwozie Termopile i nazywana Polskimi Termopilami.20 sierpnia 1920 roku dowódcy wojsk sowieckich podjęli decyzję o odstąpieniu od szturmu na Lwów i przeszeregowanie wojska w kierunku Lublina.