Wojna Polsko-Ruska

Zakończenie wojny

admin — Mon, 02 Aug 2010 13:50:22 +0000

Wojna polsko- rosyjska z początku XX wieku w swojej końcówce nacechowana była głównie zwycięstwami armii polskiej. Wojska radziecki odstąpiły od szturmu na Lwów i skierowały się w kierunku Warszawy. W dniach 16-18 sierpnia wojska polskie rozpoczęły kontrofensywę w kierunku Wieprza, gdzie dokonano rozbicia sowieckiego Frontu Zachodniego. Front Środkowy dowodzony przez naczelnika polskich sił zbrojnych Józefa Piłsudzkiego ruszył 20 sierpnia 1920 roku w pościg za armią sowiecką na północ od Bugu. 12 października 1920 roku doszło do zwycięskiej dla Polski bitwy niemieńskiej, w wyniku której wojska polskie wkroczyły ponownie do Mińska. 12 października delegacje sejmu polskiego i polskiego rządu oraz rządu Rosyjskiej Federacji Socjalistycznej Republiki Radzieckiej zawarły zawieszenie broni. Zawieszenie to weszło w życie 18 października 1920 roku. Natomiast później, bo 18 marca 1921 roku został podpisany traktat pokojowy. Podpisano go w Rydze, a przewidywał on wytyczenie granicy polsko-sowieckiej.

Bitwa warszawska

admin — Wed, 21 Jul 2010 13:49:10 +0000

Jedną z najsłynniejszych bitem wojny polsko-ruskiej prowadzonej w latach 1919-1920 była tzw. bitwa warszawska. Bitwa warszawska rozpoczęła się 13 sierpnia 1920 roku od gwałtownego natarcia sił radzieckich. Rosyjskie dywizje, czyli Armia Łazarewicza i Armia Sołłohuba, po wielokilometrowym marszu przystąpiły do ataku. Zaatakowały w miejscowości Radzymin, gdzie przełamana została obrona wojska polskiego. !4 sierpnia rozpoczęły się bezpośrednie walki na przedmieściach Warszawy, a mianowicie wzdłuż wschodnich i południowo-wschodnich umocnień. Wojska rosyjskie niespodziewanie napotkały silny opór ze strony polskich sił i dlatego też wojska radzieckie nie odniosły w tej bitwie znaczących sukcesów. 16 sierpnia 1920 roku rozpoczęło się kontruderzenie polskich sił zbrojnych. Do ataku przystąpiła armia generała Władysława Sikorskiego powracająca z frontu południowo-wschodniego. 17 sierpnia 1920 roku polskie siły zbrojne z powodzeniem odparły atak nieprzyjaciele i umocniły swoje pozycje na linii Biała Podlaska – Mińsk Mazowiecki.

Obrona Lwowa

admin — Wed, 09 Jun 2010 13:48:41 +0000

Wojska sowieckie pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego uderzyły na Warszawę. Z kolei na froncie południowo zachodnim Aleksander Jegarow rozpoczął uderzenie na Lwów. Obrona tego miasta prowadzona była przez trzy dywizje armii polskiej i armię ukraińską, na czele której stał generał Mychajło Omelianowicz-Pawlenko. Szczególnie spektakularna i godna podziwu była jednak obrona Lwowa stawiana przez jego mieszkańców, którzy z poświęceniem i uporem bronili swego ukochanego miasta przed atakiem armii sowieckiej. Szczególnie ważna była bitwa pod Zadwórzem, do której doszło 17 sierpnia 1920 roku. W bitwie tej wojska złożone głównie z mieszkańców Lwowa stawiły czoła sowieckiej dywizji konnej. W wyniku tej bitwy zginęli niemal wszyscy ochotnicy biorący w niej udział, dlatego też jest ona porównywana do słynnej bitwy w wąwozie Termopile i nazywana Polskimi Termopilami.20 sierpnia 1920 roku dowódcy wojsk sowieckich podjęli decyzję o odstąpieniu od szturmu na Lwów i przeszeregowanie wojska w kierunku Lublina.

Ofensywa radziecka

admin — Thu, 13 May 2010 13:46:27 +0000

Generalna ofensywa Armii Czerwonej przeciwko Polsce została zaplanowana na wiosnę 1920 roku. Ofensywa ta miała przebiegać w kierunku białoruskim, gdzie od marca 1920 roku koncentrowały się wojska sowieckie. Zgodnie z planami Piłsudzkiego, Polska zamierza stworzyć federację Międzymorza Bałtycko-czarnomorskiego. Wojska sowieckie za wszelką ceny nie mogły dopuścić do powstania takiej federacji, która mogłaby im znacznie zagrozić. Polski wywiad operacyjny zebrał dane, które wskazywały na to, że siły radzieckie znacznie się wzmocniły: z 4 dywizji piechoty i 1 brygady jazdy w styczniu 1920 roku do 20 dywizji piechoty i 5 brygad jazdy w kwietniu 1920 roku. Dowódcą frontu zachodniego został Michaił Tuchaczewski. Front ten tworzyły cztery armie. Główny atak miał miejsce 14 maja 1920 roku, nie przyniósł on jednak spodziewanych efektów ze względu na silny i dość niespodziewany dla armii rosyjskiej opór wojska polskiego. Ponowna sowiecka próba przełamania oporu polskich sił zbrojnych miała miejsce 4 lipca 1920 roku.

Wyprawa kijowska

admin — Tue, 27 Apr 2010 13:46:02 +0000

Jednym z najważniejszych i najgłośniejszych wydarzeń wojny polsko-bolszewickiej z 1920 roku była tzw. wyprawa kijowska. Wyprawa ta polegała na ofensywnych działaniach wojennych podjętych wspólnie przez Wojska Polskie i Armię Czynną Ukraińskiej Republiki Ludowej. W połowie kwietnia 1920 roku wojska polskie stanęły u bram Kijowa i co ciekawe nie napotkały praktycznie żadnego oporu ze strony nieprzyjaciela. Tak bierna postawa mieszkańców Kijowa wynikała z faktu, że zmiana władzy następowała już po raz 15 w ciągu 3 lat. Mimo tego polskie wojska z dumą przemaszerowały ulicami Kijowa. Polacy niezbyt długo cieszyli się jednak swoim sukcesem, bowiem już na początku czerwca 1920 roku wojska polskie zostały zmuszone przez kontrofensywę sowiecką do wycofania się z Kijowa. Ostateczne wycofanie się wojsk polskich z miasta nastąpiło 13 czerwca 1920 roku. Polska ofensywa na Kijów wywołała ogromne niezadowolenie w Europie. Najbardziej oburzona wydawała się być Francja, której zdaniem lepszym rozwiązaniem dla Polski byłby atak na Ukrainę we współpracy z generałem Denikinem.

Negocjacje

admin — Tue, 13 Apr 2010 13:44:16 +0000

Naczelny dowódca polskiej armii generał Józef Piłsudzki w połowie września 1919 roku podjął decyzję o przystąpieniu do negocjacji polsko-bolszewickich. Na polecenie polskiego dowódcy wysłano depeszę do generała Antona Denikina. Piłsudzki uważał, że klęska wojsk tego generała spowoduje, że wojska polskie będą musiały się rozprawić jedynie ze słabą i osamotnioną Rosją Bolszewicką. W odpowiedzi na zmianę polityki Piłsudzkiego przywódcy bolszewiccy podjęli decyzję o bezwarunkowym uznaniu niepodległości Polski i zamierza uznania Polskich granic w kształcie zaproponowanym przez Polaków. Formalne negocjacje polko-bolszewickie rozpoczęły się w lipcu 1919 roku i trwały aż do grudnia 1919 roku. Zgodnie z zapewnieniami Piłsudzkiego nie dokonały uderzenia na armię czerwoną w okolicach Mozyrza, tak aby ułatwić armii bolszewickiej przerzucenie swoich jednostek w celu zlikwidowania oporu tzw. białych generałów. Należy bowiem w wspomnieć, iż sytuacja w Rosji jednoznacznie zapowiadała wybuch wojny domowej.

Wojna 1919 roku

admin — Wed, 31 Mar 2010 13:43:42 +0000

Na początku marca 1919 roku armia polska z sukcesem zdobyła wschodnie miejscowości. 2 marca 1919 roku został zdobyty Słonim, natomiast trzy dni później wojska polskie zdobyły Pińsk. Na froncie północnym Polakom udało się dotrzeć aż pod Lidę, gdzie miał miejsce kilkutygodniowy postój i odpoczynek armii polskiej. Na początku kwietnia 1919 rok wybitny polski przywódca Józef Stalin uznał potrzebę dalszego prowadzenia działań wojennych na froncie północno-wschodnim. Wojska polskie rozpoczęły wojnę ofensywną począwszy od 16 kwietnia 1919 roku. Była to data przełomowa, bowiem wówczas rozpoczęły się starania zmierzające do zdobycia Wilna. Istotne dla przebiegu wojny polsko-radzieckiej zdarzenia nastąpiły we wrześniu 1919 roku. Wówczas to członkowie polskiego wywiadu, pod kierownictwem porucznika Jana Kowalewskiego doprowadziły do złamania kodów szyfrowych Armii Czerwonej. Pozwoliło to na odkodowywanie na bieżąco radzieckich depeszy i tym samym pozwoliło poznać zamiary dowódców armii radzieckiej.

Pierwsze starcie

admin — Thu, 11 Mar 2010 13:42:27 +0000

Za początek wojny polsko-radzieckiej powszechnie uważa się dzień 14 lutego 1919 roku. Doszło wówczas do pierwszych starć w pobliżu miejscowości Mosty, znajdującej się na Białorusi. Właśnie w tym miejscu powstrzymany został marsz wojsk zachodniego frontu Armii Czerwonej, których celem było podbicie polskich miast w ramach operacji ?Cel Wisła?. Podczas tego starcia po stronie polskiej walczyło 12 batalionów piechoty, 12 szwadronów kawalerii i 3 baterie artylerii. Na czele armii polskiej stał generał Antoni Listkowski. Dowodził on tzw. Grupą Podlaską. Generał Antoni Listkowski współpracował ściśle z tzw. Grupą Wołyńską, na czele której stał generał Edward Rydz-Śmigły. Działania wojenne spod miejscowości Mosty na Białorusi przenosiły się stopniowo w kierunku Brześcia i Pińska. Na linii frontu wschodniego w lutym 1919 roku walczyły więc: grupa generała Wacława Iwaszkiewicza, grupa generała Antoniego Lisowskiego, następnie grupa generała Edwarda Rydza-Śmigłego, także grupa generała Jana Romera i wreszcie grupa generała Tadeusza Rozwadowskiego.

Struktura armii

admin — Fri, 19 Feb 2010 13:41:53 +0000

Biorące udział w wojnie polsko-ruskie, zarówno wojska polskie jak i wojska radziecki były armiami bardzo słabo wyposażonymi. Braki w wyposażeniu dotyczyły ni tylko broni i innego rodzaju sprzętu wojennego, ale obejmowały przed wszystkim deficyt wśród żołnierzy. Były to więc armie budowane od podstaw i stworzone w wyniku improwizacji. Żołnierze zasilający obie armie pochodzili zarówno z poboru, jak i z zaciągu ochotniczego (niewielki odsetek żołnierzy). Wśród dowództwa wojska polskiego przeważali dowódcy zawodowi, z dużym pakietem doświadczenia wyniesionego jeszcze z czasów I wojny światowej. Część kadry dowódczej stanowili także nowo mianowani oficerowie wywodzący się już z czasów niepodległościowych .Armia carska również była dowodzona głównie przez zawodowych dowódców. Prowadzący działania wojenne musieli jednak odnaleźć się w trudnych warunkach prowadzenia wojny manewrowej, a należy wspomnieć, że większość z nich doświadczenie zdobyła podczas prowadzenia wojny o charakterze pozycyjnym.

Prowadzenie działań wojennych

admin — Wed, 10 Feb 2010 13:39:25 +0000

W czasie wojny polsko-ruskiej z początku dwudziestego wieku działania wojenne były prowadzone na froncie północnym i froncie południowym. Działania na froncie wschodnim nie były prowadzone ze względu na uwarunkowania geograficzne terenu (tereny bagienne i podmokłe).Na froncie północnym doszło do starć wojsk prowadzonych po stronie polskiej przez Michaiła Tuchaczewskiego i po stronie ruskiej przez Ivara Smilga. Natomiast na froncie południowym dochodziło do starć wojsk polskich pod dowództwem Jegorowa z wojskami radzieckimi pod dowództwem z Józefem Stalinem. Siergiej Kamieniew był głównym dowódcą wojsk radzieckich w czasie wojny prowadzonej w latach 1919-1920. Armie biorące udział w konflikcie były stosunkowo mało liczne, z uwagi na dopiero co zakończoną I wojnę światową. Dlatego też działania wojenne nie miały charakteru wojny pozycyjnej, lecz wojny manewrowej. Z uwagi na brak dostatecznej liczby żołnierzy niektóre odcinki frontu wojennego były słabo obsadzone, a część z nich nie była obsadzona w ogóle.