Wojna Polsko-Ruska

Jedną z najsłynniejszych bitem wojny polsko-ruskiej prowadzonej w latach 1919-1920 była tzw. bitwa warszawska. Bitwa warszawska rozpoczęła się 13 sierpnia 1920 roku od gwałtownego natarcia sił radzieckich. Rosyjskie dywizje, czyli Armia Łazarewicza i Armia Sołłohuba, po wielokilometrowym marszu przystąpiły do ataku. Zaatakowały w miejscowości Radzymin, gdzie przełamana została obrona wojska polskiego. !4 sierpnia rozpoczęły się bezpośrednie walki na przedmieściach Warszawy, a mianowicie wzdłuż wschodnich i południowo-wschodnich umocnień. Wojska rosyjskie niespodziewanie napotkały silny opór ze strony polskich sił i dlatego też wojska radzieckie nie odniosły w tej bitwie znaczących sukcesów. 16 sierpnia 1920 roku rozpoczęło się kontruderzenie polskich sił zbrojnych. Do ataku przystąpiła armia generała Władysława Sikorskiego powracająca z frontu południowo-wschodniego. 17 sierpnia 1920 roku polskie siły zbrojne z powodzeniem odparły atak nieprzyjaciele i umocniły swoje pozycje na linii Biała Podlaska – Mińsk Mazowiecki.

Wojska sowieckie pod dowództwem Michaiła Tuchaczewskiego uderzyły na Warszawę. Z kolei na froncie południowo zachodnim Aleksander Jegarow rozpoczął uderzenie na Lwów. Obrona tego miasta prowadzona była przez trzy dywizje armii polskiej i armię ukraińską, na czele której stał generał Mychajło Omelianowicz-Pawlenko. Szczególnie spektakularna i godna podziwu była jednak obrona Lwowa stawiana przez jego mieszkańców, którzy z poświęceniem i uporem bronili swego ukochanego miasta przed atakiem armii sowieckiej. Szczególnie ważna była bitwa pod Zadwórzem, do której doszło 17 sierpnia 1920 roku. W bitwie tej wojska złożone głównie z mieszkańców Lwowa stawiły czoła sowieckiej dywizji konnej. W wyniku tej bitwy zginęli niemal wszyscy ochotnicy biorący w niej udział, dlatego też jest ona porównywana do słynnej bitwy w wąwozie Termopile i nazywana Polskimi Termopilami.20 sierpnia 1920 roku dowódcy wojsk sowieckich podjęli decyzję o odstąpieniu od szturmu na Lwów i przeszeregowanie wojska w kierunku Lublina.

Jednym z najważniejszych i najgłośniejszych wydarzeń wojny polsko-bolszewickiej z 1920 roku była tzw. wyprawa kijowska. Wyprawa ta polegała na ofensywnych działaniach wojennych podjętych wspólnie przez Wojska Polskie i Armię Czynną Ukraińskiej Republiki Ludowej. W połowie kwietnia 1920 roku wojska polskie stanęły u bram Kijowa i co ciekawe nie napotkały praktycznie żadnego oporu ze strony nieprzyjaciela. Tak bierna postawa mieszkańców Kijowa wynikała z faktu, że zmiana władzy następowała już po raz 15 w ciągu 3 lat. Mimo tego polskie wojska z dumą przemaszerowały ulicami Kijowa. Polacy niezbyt długo cieszyli się jednak swoim sukcesem, bowiem już na początku czerwca 1920 roku wojska polskie zostały zmuszone przez kontrofensywę sowiecką do wycofania się z Kijowa. Ostateczne wycofanie się wojsk polskich z miasta nastąpiło 13 czerwca 1920 roku. Polska ofensywa na Kijów wywołała ogromne niezadowolenie w Europie. Najbardziej oburzona wydawała się być Francja, której zdaniem lepszym rozwiązaniem dla Polski byłby atak na Ukrainę we współpracy z generałem Denikinem.