Wojna Polsko-Ruska

Jedną z najsłynniejszych bitem wojny polsko-ruskiej prowadzonej w latach 1919-1920 była tzw. bitwa warszawska. Bitwa warszawska rozpoczęła się 13 sierpnia 1920 roku od gwałtownego natarcia sił radzieckich. Rosyjskie dywizje, czyli Armia Łazarewicza i Armia Sołłohuba, po wielokilometrowym marszu przystąpiły do ataku. Zaatakowały w miejscowości Radzymin, gdzie przełamana została obrona wojska polskiego. !4 sierpnia rozpoczęły się bezpośrednie walki na przedmieściach Warszawy, a mianowicie wzdłuż wschodnich i południowo-wschodnich umocnień. Wojska rosyjskie niespodziewanie napotkały silny opór ze strony polskich sił i dlatego też wojska radzieckie nie odniosły w tej bitwie znaczących sukcesów. 16 sierpnia 1920 roku rozpoczęło się kontruderzenie polskich sił zbrojnych. Do ataku przystąpiła armia generała Władysława Sikorskiego powracająca z frontu południowo-wschodniego. 17 sierpnia 1920 roku polskie siły zbrojne z powodzeniem odparły atak nieprzyjaciele i umocniły swoje pozycje na linii Biała Podlaska – Mińsk Mazowiecki.

Generalna ofensywa Armii Czerwonej przeciwko Polsce została zaplanowana na wiosnę 1920 roku. Ofensywa ta miała przebiegać w kierunku białoruskim, gdzie od marca 1920 roku koncentrowały się wojska sowieckie. Zgodnie z planami Piłsudzkiego, Polska zamierza stworzyć federację Międzymorza Bałtycko-czarnomorskiego. Wojska sowieckie za wszelką ceny nie mogły dopuścić do powstania takiej federacji, która mogłaby im znacznie zagrozić. Polski wywiad operacyjny zebrał dane, które wskazywały na to, że siły radzieckie znacznie się wzmocniły: z 4 dywizji piechoty i 1 brygady jazdy w styczniu 1920 roku do 20 dywizji piechoty i 5 brygad jazdy w kwietniu 1920 roku. Dowódcą frontu zachodniego został Michaił Tuchaczewski. Front ten tworzyły cztery armie. Główny atak miał miejsce 14 maja 1920 roku, nie przyniósł on jednak spodziewanych efektów ze względu na silny i dość niespodziewany dla armii rosyjskiej opór wojska polskiego. Ponowna sowiecka próba przełamania oporu polskich sił zbrojnych miała miejsce 4 lipca 1920 roku.

Jednym z najważniejszych i najgłośniejszych wydarzeń wojny polsko-bolszewickiej z 1920 roku była tzw. wyprawa kijowska. Wyprawa ta polegała na ofensywnych działaniach wojennych podjętych wspólnie przez Wojska Polskie i Armię Czynną Ukraińskiej Republiki Ludowej. W połowie kwietnia 1920 roku wojska polskie stanęły u bram Kijowa i co ciekawe nie napotkały praktycznie żadnego oporu ze strony nieprzyjaciela. Tak bierna postawa mieszkańców Kijowa wynikała z faktu, że zmiana władzy następowała już po raz 15 w ciągu 3 lat. Mimo tego polskie wojska z dumą przemaszerowały ulicami Kijowa. Polacy niezbyt długo cieszyli się jednak swoim sukcesem, bowiem już na początku czerwca 1920 roku wojska polskie zostały zmuszone przez kontrofensywę sowiecką do wycofania się z Kijowa. Ostateczne wycofanie się wojsk polskich z miasta nastąpiło 13 czerwca 1920 roku. Polska ofensywa na Kijów wywołała ogromne niezadowolenie w Europie. Najbardziej oburzona wydawała się być Francja, której zdaniem lepszym rozwiązaniem dla Polski byłby atak na Ukrainę we współpracy z generałem Denikinem.