Wojna Polsko-Ruska

Na początku marca 1919 roku armia polska z sukcesem zdobyła wschodnie miejscowości. 2 marca 1919 roku został zdobyty Słonim, natomiast trzy dni później wojska polskie zdobyły Pińsk. Na froncie północnym Polakom udało się dotrzeć aż pod Lidę, gdzie miał miejsce kilkutygodniowy postój i odpoczynek armii polskiej. Na początku kwietnia 1919 rok wybitny polski przywódca Józef Stalin uznał potrzebę dalszego prowadzenia działań wojennych na froncie północno-wschodnim. Wojska polskie rozpoczęły wojnę ofensywną począwszy od 16 kwietnia 1919 roku. Była to data przełomowa, bowiem wówczas rozpoczęły się starania zmierzające do zdobycia Wilna. Istotne dla przebiegu wojny polsko-radzieckiej zdarzenia nastąpiły we wrześniu 1919 roku. Wówczas to członkowie polskiego wywiadu, pod kierownictwem porucznika Jana Kowalewskiego doprowadziły do złamania kodów szyfrowych Armii Czerwonej. Pozwoliło to na odkodowywanie na bieżąco radzieckich depeszy i tym samym pozwoliło poznać zamiary dowódców armii radzieckiej.

Za początek wojny polsko-radzieckiej powszechnie uważa się dzień 14 lutego 1919 roku. Doszło wówczas do pierwszych starć w pobliżu miejscowości Mosty, znajdującej się na Białorusi. Właśnie w tym miejscu powstrzymany został marsz wojsk zachodniego frontu Armii Czerwonej, których celem było podbicie polskich miast w ramach operacji ?Cel Wisła?. Podczas tego starcia po stronie polskiej walczyło 12 batalionów piechoty, 12 szwadronów kawalerii i 3 baterie artylerii. Na czele armii polskiej stał generał Antoni Listkowski. Dowodził on tzw. Grupą Podlaską. Generał Antoni Listkowski współpracował ściśle z tzw. Grupą Wołyńską, na czele której stał generał Edward Rydz-Śmigły. Działania wojenne spod miejscowości Mosty na Białorusi przenosiły się stopniowo w kierunku Brześcia i Pińska. Na linii frontu wschodniego w lutym 1919 roku walczyły więc: grupa generała Wacława Iwaszkiewicza, grupa generała Antoniego Lisowskiego, następnie grupa generała Edwarda Rydza-Śmigłego, także grupa generała Jana Romera i wreszcie grupa generała Tadeusza Rozwadowskiego.

W czasie wojny polsko-ruskiej z początku dwudziestego wieku działania wojenne były prowadzone na froncie północnym i froncie południowym. Działania na froncie wschodnim nie były prowadzone ze względu na uwarunkowania geograficzne terenu (tereny bagienne i podmokłe).Na froncie północnym doszło do starć wojsk prowadzonych po stronie polskiej przez Michaiła Tuchaczewskiego i po stronie ruskiej przez Ivara Smilga. Natomiast na froncie południowym dochodziło do starć wojsk polskich pod dowództwem Jegorowa z wojskami radzieckimi pod dowództwem z Józefem Stalinem. Siergiej Kamieniew był głównym dowódcą wojsk radzieckich w czasie wojny prowadzonej w latach 1919-1920. Armie biorące udział w konflikcie były stosunkowo mało liczne, z uwagi na dopiero co zakończoną I wojnę światową. Dlatego też działania wojenne nie miały charakteru wojny pozycyjnej, lecz wojny manewrowej. Z uwagi na brak dostatecznej liczby żołnierzy niektóre odcinki frontu wojennego były słabo obsadzone, a część z nich nie była obsadzona w ogóle.