Wojna Polsko-Ruska

Generalna ofensywa Armii Czerwonej przeciwko Polsce została zaplanowana na wiosnę 1920 roku. Ofensywa ta miała przebiegać w kierunku białoruskim, gdzie od marca 1920 roku koncentrowały się wojska sowieckie. Zgodnie z planami Piłsudzkiego, Polska zamierza stworzyć federację Międzymorza Bałtycko-czarnomorskiego. Wojska sowieckie za wszelką ceny nie mogły dopuścić do powstania takiej federacji, która mogłaby im znacznie zagrozić. Polski wywiad operacyjny zebrał dane, które wskazywały na to, że siły radzieckie znacznie się wzmocniły: z 4 dywizji piechoty i 1 brygady jazdy w styczniu 1920 roku do 20 dywizji piechoty i 5 brygad jazdy w kwietniu 1920 roku. Dowódcą frontu zachodniego został Michaił Tuchaczewski. Front ten tworzyły cztery armie. Główny atak miał miejsce 14 maja 1920 roku, nie przyniósł on jednak spodziewanych efektów ze względu na silny i dość niespodziewany dla armii rosyjskiej opór wojska polskiego. Ponowna sowiecka próba przełamania oporu polskich sił zbrojnych miała miejsce 4 lipca 1920 roku.

Biorące udział w wojnie polsko-ruskie, zarówno wojska polskie jak i wojska radziecki były armiami bardzo słabo wyposażonymi. Braki w wyposażeniu dotyczyły ni tylko broni i innego rodzaju sprzętu wojennego, ale obejmowały przed wszystkim deficyt wśród żołnierzy. Były to więc armie budowane od podstaw i stworzone w wyniku improwizacji. Żołnierze zasilający obie armie pochodzili zarówno z poboru, jak i z zaciągu ochotniczego (niewielki odsetek żołnierzy). Wśród dowództwa wojska polskiego przeważali dowódcy zawodowi, z dużym pakietem doświadczenia wyniesionego jeszcze z czasów I wojny światowej. Część kadry dowódczej stanowili także nowo mianowani oficerowie wywodzący się już z czasów niepodległościowych .Armia carska również była dowodzona głównie przez zawodowych dowódców. Prowadzący działania wojenne musieli jednak odnaleźć się w trudnych warunkach prowadzenia wojny manewrowej, a należy wspomnieć, że większość z nich doświadczenie zdobyła podczas prowadzenia wojny o charakterze pozycyjnym.

W czasie wojny polsko-ruskiej z początku dwudziestego wieku działania wojenne były prowadzone na froncie północnym i froncie południowym. Działania na froncie wschodnim nie były prowadzone ze względu na uwarunkowania geograficzne terenu (tereny bagienne i podmokłe).Na froncie północnym doszło do starć wojsk prowadzonych po stronie polskiej przez Michaiła Tuchaczewskiego i po stronie ruskiej przez Ivara Smilga. Natomiast na froncie południowym dochodziło do starć wojsk polskich pod dowództwem Jegorowa z wojskami radzieckimi pod dowództwem z Józefem Stalinem. Siergiej Kamieniew był głównym dowódcą wojsk radzieckich w czasie wojny prowadzonej w latach 1919-1920. Armie biorące udział w konflikcie były stosunkowo mało liczne, z uwagi na dopiero co zakończoną I wojnę światową. Dlatego też działania wojenne nie miały charakteru wojny pozycyjnej, lecz wojny manewrowej. Z uwagi na brak dostatecznej liczby żołnierzy niektóre odcinki frontu wojennego były słabo obsadzone, a część z nich nie była obsadzona w ogóle.