Wojna Polsko-Ruska

Wojna polsko- rosyjska z początku XX wieku w swojej końcówce nacechowana była głównie zwycięstwami armii polskiej. Wojska radziecki odstąpiły od szturmu na Lwów i skierowały się w kierunku Warszawy. W dniach 16-18 sierpnia wojska polskie rozpoczęły kontrofensywę w kierunku Wieprza, gdzie dokonano rozbicia sowieckiego Frontu Zachodniego. Front Środkowy dowodzony przez naczelnika polskich sił zbrojnych Józefa Piłsudzkiego ruszył 20 sierpnia 1920 roku w pościg za armią sowiecką na północ od Bugu. 12 października 1920 roku doszło do zwycięskiej dla Polski bitwy niemieńskiej, w wyniku której wojska polskie wkroczyły ponownie do Mińska. 12 października delegacje sejmu polskiego i polskiego rządu oraz rządu Rosyjskiej Federacji Socjalistycznej Republiki Radzieckiej zawarły zawieszenie broni. Zawieszenie to weszło w życie 18 października 1920 roku. Natomiast później, bo 18 marca 1921 roku został podpisany traktat pokojowy. Podpisano go w Rydze, a przewidywał on wytyczenie granicy polsko-sowieckiej.

Na początku marca 1919 roku armia polska z sukcesem zdobyła wschodnie miejscowości. 2 marca 1919 roku został zdobyty Słonim, natomiast trzy dni później wojska polskie zdobyły Pińsk. Na froncie północnym Polakom udało się dotrzeć aż pod Lidę, gdzie miał miejsce kilkutygodniowy postój i odpoczynek armii polskiej. Na początku kwietnia 1919 rok wybitny polski przywódca Józef Stalin uznał potrzebę dalszego prowadzenia działań wojennych na froncie północno-wschodnim. Wojska polskie rozpoczęły wojnę ofensywną począwszy od 16 kwietnia 1919 roku. Była to data przełomowa, bowiem wówczas rozpoczęły się starania zmierzające do zdobycia Wilna. Istotne dla przebiegu wojny polsko-radzieckiej zdarzenia nastąpiły we wrześniu 1919 roku. Wówczas to członkowie polskiego wywiadu, pod kierownictwem porucznika Jana Kowalewskiego doprowadziły do złamania kodów szyfrowych Armii Czerwonej. Pozwoliło to na odkodowywanie na bieżąco radzieckich depeszy i tym samym pozwoliło poznać zamiary dowódców armii radzieckiej.

Wojna polsko-rosyjska (nazywana również wojną polsko-bolszewicką) prowadzona była w latach 1919-1920. Przyczyną wybuchu wojny była zamiary Bolszewickiej Rosji, która zamierzała podbić całą ówczesną Europę i przekształcić państwa europejskie w swoje republiki, narzucając im swoją doktrynę. Przywódcą Bolszewickiej Rosji był w owym czasie znany na całym świcie polityk, a mianowicie Włodzimierz Lenin. Lenin był doskonałym mówcą i oratorem. Z przemówienia wygłoszonego przez niego we wrześniu 1920 roku wynikało, iż jego zdaniem bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny polsko-ruskiej była wzajemna sąsiedzka niechęć pomiędzy Polakami a Rosjanami. Wojna prowadzona była nie tylko w wymiarze siłowym (prowadzone działania militarne), ale objęła również płaszczyznę wzajemnych stosunków politycznych. Rosjanie zarzucali Polakom wywyższanie się oraz zdradę słowiańszczyzny. Z kolei Polacy uważali Rosjan za naród barbarzyński, pozbawiony humanitaryzmu i opanowany przez zabobon i ciemnotę. Główną przyczyną wybuchu wojny był jednak narastający spór o właściwy przebieg granicy Polsko-Radzieckiej.