Wojna Polsko-Ruska

Wojna polsko- rosyjska z początku XX wieku w swojej końcówce nacechowana była głównie zwycięstwami armii polskiej. Wojska radziecki odstąpiły od szturmu na Lwów i skierowały się w kierunku Warszawy. W dniach 16-18 sierpnia wojska polskie rozpoczęły kontrofensywę w kierunku Wieprza, gdzie dokonano rozbicia sowieckiego Frontu Zachodniego. Front Środkowy dowodzony przez naczelnika polskich sił zbrojnych Józefa Piłsudzkiego ruszył 20 sierpnia 1920 roku w pościg za armią sowiecką na północ od Bugu. 12 października 1920 roku doszło do zwycięskiej dla Polski bitwy niemieńskiej, w wyniku której wojska polskie wkroczyły ponownie do Mińska. 12 października delegacje sejmu polskiego i polskiego rządu oraz rządu Rosyjskiej Federacji Socjalistycznej Republiki Radzieckiej zawarły zawieszenie broni. Zawieszenie to weszło w życie 18 października 1920 roku. Natomiast później, bo 18 marca 1921 roku został podpisany traktat pokojowy. Podpisano go w Rydze, a przewidywał on wytyczenie granicy polsko-sowieckiej.

Naczelny dowódca polskiej armii generał Józef Piłsudzki w połowie września 1919 roku podjął decyzję o przystąpieniu do negocjacji polsko-bolszewickich. Na polecenie polskiego dowódcy wysłano depeszę do generała Antona Denikina. Piłsudzki uważał, że klęska wojsk tego generała spowoduje, że wojska polskie będą musiały się rozprawić jedynie ze słabą i osamotnioną Rosją Bolszewicką. W odpowiedzi na zmianę polityki Piłsudzkiego przywódcy bolszewiccy podjęli decyzję o bezwarunkowym uznaniu niepodległości Polski i zamierza uznania Polskich granic w kształcie zaproponowanym przez Polaków. Formalne negocjacje polko-bolszewickie rozpoczęły się w lipcu 1919 roku i trwały aż do grudnia 1919 roku. Zgodnie z zapewnieniami Piłsudzkiego nie dokonały uderzenia na armię czerwoną w okolicach Mozyrza, tak aby ułatwić armii bolszewickiej przerzucenie swoich jednostek w celu zlikwidowania oporu tzw. białych generałów. Należy bowiem w wspomnieć, iż sytuacja w Rosji jednoznacznie zapowiadała wybuch wojny domowej.